Wat houdt je nu eigenlijk tegen?

gebakken ei

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik dacht altijd dat ik het gewoon niet graag genoeg wilde:

Herstel.

Ik zette mijn motivatiepunten op een rij, schreef een afscheidsbrief aan mijn oude leven en knutselde een placemat in elkaar om me tijdens mijn maaltijden te steunen.

Ik bleef met mijn gebakken eieren in gevecht.

Nu at ik heus wel iets.

Hier en daar een plakje komkommer, wat cherrytomaten, een cracker met kruidenkaas, een paar kruimels van het aanrecht.

Niets speciaals.

Want, dat je sowieso al een heleboel calorieën verbrand met ademhalen en dat soort basale functies leek mijn lichaam voor het gemak even te vergeten. *

En dat vond ik eng.

Natuurlijk waren er lotgenoten die me vertelden dat ik niet de enige was die makkelijk aankwam, dat het aankomen een functie heeft, dat het zich nog verdeelt en dat je het tot die tijd moet leren verdragen. Maar hoeveel we ook met elkaar gemeen hebben, wij mensen met een eetstoornis, we staan niet in elkaars schoenen.

Dat mijn mede lotgenoten geen roze olifanten waren geworden kon me vrij weinig schelen op het moment dat ik mijn gewicht omhoog zag schieten. Op zulke momenten dacht ik enkel:

Zie je wel.

Dit hele herstelproces is niets voor mij. Niemand komt zo veel aan van zo weinig. Misschien moet ik maar gewoon accepteren dat dit me nooit lukt.

Eigenlijk was het een beetje zoals die keer tijdens gym

toen we moesten hoogspringen en ik al doende naar de leraar schreeuwde dat het me toch niet zou lukken.

Ik meet één meter zestig.

Mijn klasgenoten waren allemaal een stuk groter als ik. Natúúrlijk zou ik bij de eerste ophoging al afvallen.

Ik wilde het wel.

Ik wist ook wel hoe het moest en deed ook wel een poging. Ik geloofde alleen niet dat ik, het kleintje van de klas, net zo goed in staat was hoog te springen dan de rest.

En precies daar lag het probleem.

Je moet geloven dat je het kunt.

Zonder dat zit je enkel te wachten op een excuus om het legaal op te mogen geven.

Hoe je dat geloof kweekt?

Door je af te vragen waarom jij er zo van overtuigd bent dat het je niet lukt.

Bijvoorbeeld:

Omdat je kleiner bent dan de rest. Of omdat je denkt dat jij al te lang met een eetstoornis rondloopt. Je technisch gezien uitbehandeld bent. Anderen over het algemeen minder of juist meer eten dan jij en je denkt dat je lichaam kapot is en niet normaal functioneert.

En dáár mee aan de slag te gaan:

Die gedachten eens uit te dagen. Erover te praten met een therapeut. Je ouders. Iemand anders.

Natuurlijk zal dit geloof ook een beetje moet groeien.

Stap voor stap.

Met iedere kleine overwinning.

Dat is helemaal niet erg.

Zolang je maar blijft proberen.

* Zo vreemd was de reactie van mijn lichaam eigenlijk niet: Ik kwam zo makkelijk aan omdat mijn lichaam er alles voor over had om mijn organen te beschermen en me in leven te houden. Mijn basaal metabolisme was zelfs prima in orde! Dus. Niet in paniek raken nu. Het was een normale reactie op een abnormale situatie.

2 Comments

Geef een reactie