Waarom een dunner lichaam mij niet perfect maakt (en jou dus ook niet)

chocolade

Oké, het klinkt absurd.

Een jonge vrouw die groente en fruit steelt omdat het voor haar te pijnlijk is dat anderen zien wat ze eet.

Toch begrijp ik haar wel.

Ik kan me nog goed herinneren hoe moeilijk ik het vond om chocolade te kopen. Mijn moeder had gezien dat dat dure merk in de reclame was en vroeg mij de winkel binnen te stappen terwijl zij in de auto op me zou blijven wachten.

Ik had het liefst onzichtbaar willen zijn.

Eten kopen is namelijk best wel een dingetje wanneer je een eetstoornis hebt:

Je moet het juiste gangpad in lopen. Het juiste product pakken. Dat product in je mandje leggen en daarmee naar de kassa lopen terwijl je wéét dat iedereen die je tegenkomt daar mogelijk een mening over heeft. Want, je maaltijden moeten tegenwoordig niet alleen gezond, maar ook

Vetvrij
Glutenvrij
Suikervrij
Koolhydraatarm
Zonder zout
Zonder E-nummers
Fairtrade
Regionaal geteeld
Veganistisch en
Van het juiste seizoen zijn

Wil je iedereen tevreden stellen.

Wat je dan overhoudt?

Niets!

Over ieder product valt wel iets negatiefs te zeggen.

Zélfs over groente en fruit.

En precies dat maakt het zo lastig.

Nu heb ik gelukkig nooit gestolen.

Zélfs die chocolade niet.

Die overigens nog niet eens 70% cacao bevatte.

Maar, wie zegt dat dat niet zo had kunnen zijn? Ik bedoel: Ik deed wel meer dingen die ik nooit voor mogelijk had gehouden.

Toen.

Dat zit zo:

In het begin, toen ik net een eetstoornis begon te ontwikkelen, dacht ik vooral aan de positieve dingen die het me opleverde. Of, op zijn minst: Aan de negatieve elementen die het uit mijn leven weg hield.

Ik liet eens wat snoep staan. Liep eens een extra rondje met de hond. Koos voor water in plaats van cola.

Nu klinkt dit vrij onschuldig.

Maar, je moet niet vergeten:

Iedere keer dat je toegeeft aan je eetstoornis ga je een grens over en lever je iets in. In begin is de prijs heel klein. Maar, hoe vaker je toegeeft: Hoe hoger de prijs en hoe meer je losweekt van je normen, je waarden, je ouders, je dromen, je wensen.

En, het stomme is:

Je hebt dit proces zelf niet door.

Dat je geen cola durft te drinken. Dat je vaak misselijk bent en je moeilijker kunt concentreren. Ja. Dat merk je misschien nog wel.

Al maak je van deze olifant vast acuut een mug.

Maar, dat je persoonlijkheid verandert?

Dat je je óók steeds wat

Egocentrischer
Onbetrouwbaarder
Obsessiever
Jaloerser

Gedraagt

Omdat je de energie niet hebt om er voor anderen te zijn.
Omdat je kost wat kost de paniek wil vermijden.
Omdat je anderen niet ongerust wil maken.
Omdat je eetstoornis je dat spel laat spelen.

Dát is veel moeilijker te zien.

Ik had er in ieder geval geen idee van.

Ik zag niet dat ik iets verloor.

Naast gewicht dan.

Ik dacht altijd dat een dunner lichaam me perfect zou maken. En, als dat nu niet gebeurde dat dat dan in te toekomst wel zo zou zijn.

(Even voor de duidelijkheid: Deze eigenschappen geven niet weer wie jij, diep van binnen, bent. Het zegt iets over hoe jij je gedraagt. Hoeveel invloed een eetstoornis op je heeft. Oké? Je bent niet egocentrisch. Je gedraagt je zo. Dat is een groot verschil.)

Maar het gebeurde wel.

Mijn eetstoornis ontnam me mijn spontaniteit, vriendelijkheid, vrolijkheid en ademsteun. Het weerhield me ervan te studeren, uit te gaan en te genieten van het leven. Het liet me liegen. Maakte me brutaal. Ontnam me mijn ambities.

“Hij heeft het over de facties. En hij heeft gelijk dat elke factie met het verwerven van een deugd tegelijk ook iets verliest: de Onverschrokkenen zijn dapper maar wreed, de Erudieten intelligent maar ijdel, de leden van Vriendschap vredesgezind maar passief, de Oprechten eerlijk maar ongevoelig, de Zelfverloochenaars onzelfzuchtig maar verstikkend.”

– Veronica Roth, Divirgent 3 Samensmelting, Van Goor, pagina 94

En precies daarom maakt een dunner lichaam niet perfect.

Niet dat streven naar perfectie per definitie verkeerd is.

Ik had mijn studie aan het conservatorium nooit volgehouden als ik mezelf niet dagelijks had afgevraagd wat ik zou kunnen doen om noem-eens-iets beter te kunnen doen.

Maar er is wel een belangrijk verschil: Het ene streven omarmde mijn persoonlijkheid. Terwijl, het andere?

Tja.

Moet ik daar nog een tekeningetje bij maken?

Een eetstoornis breekt je af.

Tot op het bot.

Tot er hooguit een paar perfect uitgevoerde oogkleppen over blijft.

4 Comments

  • Hopelijk is dit zo verhelderend en inspirerend dat men hier daadwerkelijk iets mee doet.

  • heel goed stukje.en het is waar ik had hetzelfde.als ik naar de supermarkt ging had ik door mijn eetstoornis het idee dat iedereen een mening had over dat wat er in mijn mandje lag.en dan nog al die hypes die er nu zijn je mag geen suiker,gluten,zuivel,vlees of koekjes want overal zit wel iets in wat niet mag en dat is waar je als je een eetstoornis hebt nog gevoelig voor bent ook.
    zo is mijn vader gek op pure chocolade en ik was een hele tijd geleden met hem boodschappen doen en toen vroeg hij mij om even een reep voor hem te halen in de gang,ik heb daar dik een tien minuten tot een kwartier staan twijfelen.dus al die voedsel hypes zijn leuk maar ben er nu ik bezig ben met de minniemaud er van overtuigd dat iedereeen anders is en zelf kan beslissen wat je eet.want gezond is goed maar te gezond is dat niet.

Geef een reactie