Neem jezelf serieus (ook nu je menstrueert)

Magnolia

Vreselijk vond ik het. Slechts een aantal weken nadat ik besloot voor het leven te kiezen dacht mijn lichaam al aan het fabriceren van een compleet nieuwe generatie.

Ik wist dat ik blij moest zijn.

Het had immers zo maar gekund dat er na al die jaren hongeren iets goed kapot zou zijn op dat gebied.

Maar ik?

Ik kon enkel nog huilen.

“Het terugkomen van de menstruatie bij herstel van lichaamsgewicht heeft veel tijd nodig. Het lichaam moet eerst zeker weten dat het niet op korte termijn weer op de overleef-stand moet en daarom eerst lang genoeg op een gezond gewicht zitten (en op krachten zijn gekomen) voor de natuurlijke balans weer hersteld wordt.”

– uitblijven menstruatie bij anorexia, Proud2BMe

Wat stelde mijn eetstoornis nu eigenlijk voor als ik al binnen een maand met maandverband in de weer moest?

Er waren wat mij betreft twee opties:

Of mijn lichaam was verschrikkelijk naïef. Of ik had mezelf niet zo goed uitgehongerd als de rest.

Ik gokte op dat laatste.

Zie je wat hier gebeurt?

Zie je hoe een eetstoornis geen kans onbenut laat om je onderuit te trappen?

Even serieus:

Hoe snel iemand terug menstrueert zegt niets over de ernst of over de mate waarin te weinig werd gegeten.

Ik las daar een hele tijd geleden iets over op het internet. Ik kan de bron niet meer vinden. Maar, wat er uiteindelijk door lotgenoten werd geconcludeerd was dat rust meer invloed leek te hebben op de terugkeer van de menstruatie dan voldoende eten alleen.

Ik herken dit zelf ook wel als ik deze herstelpoging met de rest mijn herstelpogingen vergelijk.

De keren dat ik in paniek volop aan mijn bewegingsdrang toegaf duurde het vele malen langer vooraleer mijn menstruatie op gang kwam dan toen ik op en rond de bank leefde.

Uhm.

Eigenlijk staat het hier zelfs.

“Overmatig sporten zorgt er ook voor dat GnRH niet met pulserende golven kan worden afgegeven, waardoor dus ook de menstruatie kan stoppen. Ook stress vermindert de hoeveelheid van het hormoon oestrogeen.”

uitblijven menstruatie bij anorexia, Proud2BMe

Nu vond ik het moeilijk dat ik zo snel weer ongesteld werd.

Dat was mijn zwakke plek.

Maar, ik had net zo goed mijn bewijs ergens anders in kunnen vinden: Het niet volledig kunnen voldoen aan de diagnostische criteria van anorexia, bijvoorbeeld. (al is het uitblijven van de menstruatie inmiddels geen vereiste meer volgens de DSM) Of het idee dat iedereen nu zou denken dat ik herstelt zou zijn terwijl er in werkelijkheid niet zo veel veranderd was.

Weet je, het is ook gewoon pijnlijk te ervaren dat je herstelt.

Hoeveel je eetstoornis je ook afneemt. Het heeft je ook door moeilijke momenten heen geholpen. Het was zowel een vijand als vriend.

Zie het als een soort rouw:

Natuurlijk ben je blij te merken dat je lichaam zich herstelt en dat alle belangrijke onderdelen het nog doen. Maar, laten we eerlijk zijn: Echt tijd om daaraan te wennen heb je niet. Lichamelijke veranderingen volgen elkaar snel op elkaar. Sneller dan je psychische kan bijbenen.

Misschien viel het daarom ook wel zo zwaar.

Ik was er namelijk nog steeds van overtuigd dat ik mijn eten niet verdiende. Een grote overlijdenskans gaf mij het voordeel van de twijfel. En opeens viel dat voordeel weg. Ik stond immers niet meer met beide benen in het graf. Mijn lichaam dacht aan kindjes.

En precies dáár zat het probleem.

Niet bij de terugkeer van mijn menstruatie. Niet bij de ervaringen van mijn lotgenoten. Maar of ik mezelf met een gezonder lichaam nog voeding gunde of niet.

Waarom ik je dit vertel?

Omdat ik wil dat jij je tegen je eetstoornis kunt wapenen. Omdat ik wil dat jij jezelf serieus blijft nemen. Oók nu je menstrueert.

Want, lieve schat, dat je eten verdient is duidelijk.

Ik zeg het maar even.

1 Comment

Geef een reactie