Anorexia heb je voor de Aandacht – of toch niet?

tulpenboom

 

Ik sprak er niet over met familie. Ik sprak er niet over met vrienden. Ik sprak er niet over op school.

Mijn eetstoornis was mijn geheim.

Ik zag mensen ook nooit kijken.

Oké, die ene keer dat een man schreeuwde:

“Kijk! Zij heeft anorexia!”

Maar, dat telde niet.

Mijn ouders.

Zij kregen veel meer mee.

Zij zagen het wanneer mensen naar me staarden of een blokje omliepen om me nog eens goed te kunnen zien. Zij hoorden de bezorgde woorden van familie. Zij hoorden de gemene opmerkingen terwijl ik mijn best deed om zo normaal mogelijk te doen.

Ik begrijp het wel.

Ik begrijp wel dat mensen denken dat het om de aandacht gaat.

Ik zou vast hetzelfde hebben gedacht als ik mezelf over straat had zien lopen. Niet had geweten dat dat magere meisje niet doorhad hoe dun ze was. Had gemist dat ze haar best deed om er normaal uit te zien door dat jurkje aan te trekken in die brandende hitte.

Een eetstoornis.

Het voelt op het eerste oog toch zoals die tante die altijd op een verjaardag ergens achteraf gaat zitten en daarmee alle aandacht naar zich toetrekt.

Tot, je je realiseert dat ze niet anders kan.

Omdat ze bang is te moeten eten.
Omdat ze denkt dat anderen haar ruimte verdienen.
Omdat ze niet weet dat ze van het bozeheersbeestje kan winnen.

Ik kan natuurlijk niet voor iedereen met een eetstoornis spreken.

Ieder van ons heeft zijn eigen verhaal en eigen beweegredenen. Er zullen ongetwijfeld ook uitzonderingen zijn die de regel bevestigen. Maar, als je het mij vraagt ontwikkelt niemand een eetstoornis puur voor de aandacht.

Een eetstoornis is complex.

Het is als een fuik die een vis vangt.

Nog voor je beseft wat er gaande is kun je niet meer terug.

En, om eerlijk te zijn? Echt veel van alle aandacht merken we niet. Daarvoor zijn we veel te veel in gevecht met onszelf.

4 Comments

Geef een reactie